Seçkinler, Seçilmişler, Sefiller

Şaşkın kalma dostum; hayata isteyerek gelmedin.
Şaşkınlıktan kurtul; hayattan zorlada çekileceksin.
Hayata gelişin gidişin, senin kudretinde değildir.
İstediğin gibi yaşamak, zaten elinde olan değildir.

Dünyaya gelişin yani doğumun, acizliğine işarettir.
Buradan gidişin, yani ölümünde acizliğine işarettir.
Aciz yaşamak kudretine nasıl bir işaret olabilir ki?
O kudretsizlikle kendini, herkesten ayrı göreceksin!

Sende ki acziyet, makamlarla mevkilerle bile değişmez.
Makamlar mevkiler geçicidir, kalıcılığa asla dönüşmez.
Nihayetinde herkes gibisin, acizlerede kudretli denmez.
Zengin fakire, komutan askerlere muhtaçtır, fark etmez.

Makamlar mevkiler insana verilmiş geçici emanetlerdir.
Zamanı gelince o emanetlerin el değiştireceği gerçektir.
O halde kimse kendini, üstünlük sevdasına kaptırmasın.
O sevdalara kapılmak, felaket üstüne felaket demektir.

Düşünebilir misiniz, hiç bir işçinin işte çalışmadığını.
Düşünebilir misiniz, hiç bir eratın görev yapmadığını.
O zaman kaç patron, kendi işinde kaç gün çalışabilir?
Veya hangi bir komutan, erleri gibi askerlik yapabilir?

Zengin fakire, komutan askere temelinden muhtaçtır!
Aynı şekil fakir zengine, asker komutanına muhtaçtır!
Ve daha sayılamayacak, bir dünya örnekler vardır ki.
Her şey birbirine, hava su gibi ta ezelden muhtaçtır!

Eğer muhtaç olmasaydı, millet Seçilmişini niye seçecekti?
Seçilmiş önemli olunca, önemsiz önemliyi nasıl seçecekti?
Seçilmiş kadar mühim olansa, seçenin keskin seçiciliğidir.
Halkın o seçiciliği olmazsa, Seçilmişi kim nasıl seçecekti?

Seçilmiş olmak önemli değildir, eğer seçenleri olmazsa.
Seçicilik daha önemlidir, seçicilikte ki o sezgi olmazsa.
Çünkü bir Seçilmiş, Seçkinleri olmadan asla bilinemez.
Seçilmişi Seçkinler seçer ki o seçicilik halkta olmazsa.

Bu yüzden halk seçicidir, kimi seçeceğinide çok iyi bilir.
Eğer ortalık karışıksa, Seçilmişi ortalarda yok demektir.
Onun için halklar kınanmaz, bu duygu başka bir şeydir.
Herkes Seçilmiş olamaz, Seçilmişi Seçkinler bilecektir.

Bu duygu halkta potansiyel bir güç olarak durmaktadır.
Seçilmişi seçmeden o cevher, kalpte aktif olmayacaktır.
Bunun neticesi olarak, halkta karmaşa tabii ki olacaktır.
Halk bununla yaşar, deşarj olamayınca hırçınlaşacaktır.

Seçkinler kendilerine bir başbuğ yani Seçilmiş mi arıyor?
Herkes bir yöne dağılmış, yolları ve patikaları mı tarıyor?
İnce eleyip sık dokuyarak, ihtimalleri mi değerlendiriyor?
Geç olsun da güç olmasın, ya hep ya hiç olmasın mı diyor?

Hayli zaman geçti, son Seçilmişten bu yana.
Milletimizde sancılarla girdi, 2000 li yıllara.
Yoksa Millet durduk yere niye sancılansın ki.
Ha doğdu ha doğacak, belkide yanı başımızda.

Nerede o diye sorulmaz, ruhlara teveccüh eyleyende.
Kitleler arkasındadır, mezara kadar peşinden gidende.
Kaderin hükmü kesindir, boşunadır ona itiraz edende.
Görmemek kalbin marazıdır, Seçilmiş çoktan seçilende.

Sefillerde görev aldı, Seçilmişe muhalif olsun deyu.
Yalan ve iftirayla kurulu bir dünyada, yaşasın deyu.
Onada bir dünya kurdular, hayallerinden çıkmasın.
Sefillerde, Seçilmişin kanatları altında olsun deyu.

Halkın basireti kim değerli kim değersiz, çok iyi bilir.
Bilmemesi imkansız, ecdad basireti ona da devredilir.
Ecdad bırakmadı ona, sadece taş toprak veya demir.
Genlerine yazıldı, seçilmişi seçmeye evlatta kadirdir.

Atalarımızın özellikleri, genetik olarak bize geçtiyse.
Oğul babaya, kız anaya fiziksel olarakta benzediyse.
Hastalıklar bile ırsî ırkî kanaldan, sessizce geldiyse.
Seçmekte genetiktir! Bilimler genetiği ispat ettiyse.

İspat olmuş ki, atalarımızın yaptığını bizde yaparız.
Onlar gibi sever vede kızar, bazen de yanlış yaparız.
Bu doğrunun mücadelesi, esasta biz doğruyu ararız.
Yanlış yola düşsekte, doğru yollara hazırlık yaparız.

Evvela biz böyleyiz, atalarımızda bilâkis böyle yaptı.
Akabindeyse kendiyle savaştı, sonrada bağrına bastı.
Bazen kendini unuttu, bazende kardeş kardeşe çattı.
Esasta kimseyle derdi yoktu, deşarjdı ruhunun kastı.

Bu kastında ne olduğunu, az evvel yukarı da söylemiştik.
Deşarj olamamak bizi sıkar, adeta hırçınlaştırır demiştik.
Çünkü atalarımız liderlerini seçerek, deşarj ola gelmiştir.
Onlar bizim atamız, buda genlerimize kazınmış demiştik.

Bu seçimleri yapamadığımız için ruhumuzu sıkmaktayız.
Ruhumuzu öyle sıkmışız ki sanki nefessiz yaşamaktayız.
Buna toplumsal bunalım diyorlar, belki bunalımlardayız.
Güzel günler gelecek, geçmişten geleceği anlamaktayız.

Sözün özü, Seçkinler olmadan Seçilmişler neye yarar?
Seçilmiş baş olabilir, vücut olmadan başlar neye yarar?
Millet diye, başıyla vücudu bir olan bütüne denmez mi?
Bir bütün parçalanırsa, o parçalar kimin ne işine yarar?

Bu anlamda tarihimizde parçalanmıştır, başla vücut gibi.
Baş bir yana, vücut bir yana, ruhsuz kalmış cesetler gibi
Sanki bütün zaferleri, baş olanlar tek başına kazanmışta!
Tarih dediğimiz şey, adeta tek kişilik epik destanlar gibi.

Bu yüzden tarihi olayları, çoğunca yanlış anlamaktayız.
Yanlış anladığımız içinde, soru ve cevapta yanılmaktayız.
Bu bir ortak yanılgıdır, hepimiz buna destek olmaktayız.
Tarih hislerle yazılmış, bunu yazılanlardan anlamaktayız.

Her yanlışta olduğu gibi, tarihimize hissiyat bolca karışmış.
Bolca karıştığından, tarihçiler Seçilmişe hislerle odaklaşmış.
Bunun sonucu olarak tek kişilik destanlar, zaferler yazılmış.
Baş vücuttan ayrılarak, baş kutsal vücut ise piyon sayılmış.

Bu açıdan bakınca, tarihimiz adı üstünde padişahlar tarihidir.
Onlara endekslenmiş, saray merkezli bir Seçilmişler tarihidir.
O yüzden bunun aklın (objektif) tarihi olduğu, iddia edilemez.
Aklın tarihi bireyin değil, bireylerden ötede herkesin tarihidir.

Bu objektif tarih, hiç bir zaman yazılmadı vede okutulmadı.
Yazılanlar subjektif olunca, aklın tarihinin yazımı yasaklandı.
Çünkü aklın tarihinde, kişiler kurtarıcı ya da fatih olmazdı.
Aklın tarihinde herkes rolünü oynardı, basit rol bulunmazdı.

Gemileri karadan çekenler olmasa, İstanbul nasıl fethedilecekti?
253.000 bedel verilmeseydi, Çanakkale geçilmez kim diyecekti?
Hepsi kenara kadınlar evlerinde otursaydı, vatan elden gidecekti.
Şimdi kimi kimden ayıracağız ki, ayırıma aklımız olmaz diyecekti.

Israrla vatanı kurtaran kim, İstanbul'u fetheden kimdir dedik?
Bu kim sorusuyla birlikte, herkes cevabını zaten veremezdik!
Çünkü kim sorusuyla, cevabıda ister istemez bireyselleştirdik.
Soruyla cevabı etkileyip, cevabı baştan kişiyle özdeşleştirdik.

Bu özdeşlik cevabı, birlik ruhuna ve acziyete aykırıdır.
İnsan aciz doğar, aciz ölür, aciz olarakta yaşayacaktır.
Onun içinde acizlik insanların temel hakikati olacaktır.
Sonraki gelişmeler dahi, temelde olanı bozmayacaktır.

Kısacası makamlar ve mevkiler insanlara emaneten verilir.
Güzel idare etmekte, emanetin kıymetini bilmek demektir.
Fakat bu kıymet bile, insanın acziyetini değiştirmeyecektir.
Makamlar gidince emanette gidecek, İnsan aciz demektir.

Makamlarla özdeşleştirilen, o makamın ne kadar sahibidir.
Makamın gerçek sahibi olanın, bir gün gitmemesi gerekir.
Gitmek yani ölmek, o makamı sahipsiz bırakmak demektir.
Sahip olan bırakıp gider mi? Bu sahiplik ilkesine zıt şeydir.

Sahip olduğumuz şeyleri, bırakarak gideceğiz.
Cümle kadim kalacak, çöp almadan gideceğiz.
En sevdiğimizden, yani bedenimizden sıyrılıp.
Kurda kuşa bırakıp, geldiğimiz gibi gideceğiz.

En temel makamlara, yani bedenlerimize bile sahip değiliz.
Ona bile sahip olamazken, yüceleri acaba nasıl sahipleniriz.
Oysaki yücelikte bizlere emanettir, bizler anca emanetçiyiz.
Onun için elimiz boş gelmekte ve elimiz boşta gitmekteyiz.

Öyleyse ne yapılmalı denirse, yapılacak olan bellidir deriz.
İnsan aczini bilmeli, kendini bundan soyutlamamalı deriz.
Kaldı ki şöhretli olanlar, şöhretsizlerin ilgisine muhtaçken.
Şöhretsizler olmasa o şöhret, acaba kaç saniye sürer deriz.

İşte bu sebeplerden, üstekiler altakilere muhtaç haldedir.
Bu muhtaçlığını anlamayan insan, kendini bilmez haldedir.
Yine de insan kendini üst sınıfa koyuyorsa, yani ayırıyorsa.
O zaman eyvah! Hata üstüne hata, tekrar ediliyor haldedir.

Bu konu hiç bir şiirde bu kadar açık ve nette yazılamazdı.
Nasıl yazılsın ki 2000 li yıllar daha önceden hiç yaşanmadı.
Çünkü şiir yazmanın, yaşamla yaşantıyla direk bağı vardır.
Bu şiir de yaşananlar yazıldı, yaşanmayanın lafı yapılmadı.

1900 lü yıllar nasıl ki ilk çeyreğinde kuruldu ve yapılandırıldı.
2000 li yıllarda aynen ilk çeyreği gibi kuruldu ve yapılandırıldı.
Tam içinde olduğumuz için, çok anlamadı insanlar, ne yaşandı.
Şair söyledi işte, Millet Seçilmişini seçti, onun sancısı yaşandı.

Heyhat! Yaşanmayanı yazmadık, ne yaşandıysa onu yazdık.
Yaşananlar duyguları etkileyince, biz duygularımızı yazdık.
Ve en önemlisi aklımızıda, bu duygularımıza rehber yaptık.
Yoksa duygulara esir olurduk, aklın ışığında özgürce yazdık.

Kader boynumuzu bükende, doğrusu kader eğrisi kader.
Şiiri şiirleyen kalemde, okuyanı kader okumayanı kader.
Seçilmişi seçen seçkinin, seçeni kader seçmeyeni kader.
Üstünlük yok kimsede, anlayanı kader anlamayanı kader.
                                               ♥ ♥ ♥

                                        Hepsi Kader !!

2000 li yıllarda yazılmıştır...